Cirok-Sesli dinle
 
          >>>SESLİ ÇİROK DİNLEMEK İÇİN BURAYA TIKLAYIN<<<

Çîroka Feqîr

Mirovek Feqîr, lê bêhed û bêhîsab dekzan û fenek bûye harcar karê wî xapandin û dek û dolab li serê xelkê çêkirine. Rojek bala xwe didê wayê yekê dewlemend di rêyek de diçe Feqîr dilezîne u xwe digihîne dewlemend û dibêje:
-roj baş.
-Wey roj baştir feqîr.
-tu bi kude diçe?
-Wele, ezê herim vî gundî.
-gelek başe..! ji xwe ez jî li hevalek digerîyam wayê Xweda tu da em bihevre bibin heval hetanî wî gundî.

Herdû pir çûn hindik çûn rastê avek hatin, feqîr di dilê xwe de gut ahhaa..! bi Xwedê karê min lê hat ezê evê dewlemnd bi xapînim.

Feqîr got:
-Axa, tu nayê em têkevin avê xwe hinek hênik bikin, ji xwe hewa jî pirr germ e û paşê emê li rê ye xwe herin?

Axa didilê xwe de got evê feqîr kîye ku ez pêrê têkevim avê, ji xwe şerme ku ez bûme hevalê wî. Lê Axa ya dilê xwe neda zanîn, ji feqîr re got: 
-wayê hewa xweşe em herin wê baştir be.

Lê Feqîr ji ser ya xwe nehat xwarê île wê dekek li serê dewlemend bihûne. Herdû hinek ji li rê çûn rastê avek du avê din jî hatin eynî pirs û eynî bersîv dan hev, lê di ava sisyan de Feqîr pir îsrar kir û dewlemend jî nexwest dilê wî vê carê jî bişkine got:

-De were em dikevin avê tu ewqas îsrar dikê.

Herdûya dest bi derxistina cilan kirin lê Feqîr cilê wî hemi yê kevn, qetyayî û pirtêlî ye hemî bi bendan biheva girêdayî bû, Feqîr xwe li bendê cilê xwe mijûlkir? û Dewlemnd bi carek cilê xwe derxist û ket avê.

Feqîr got:
-Axa ka ez dijimêrim tu hetanî çendan dikere di binê avê de bimine? Ji xwe ya dilê Feqîr jî ew bû ku deka xwe bicîh bîne.

Axa xwe nuqê binê avê kir û Faqîr jî cil û bergê xwe û yê dewlemend girt û serîyo tu bi qurbana lingabe çû hey çû

Dewlemend jî hetanî dikarîbû dibin avê de ma û serê xwe ji bin avê deranî û pêra pirsî bû çend? Û dewlemend ava ser çavê xwe paqij kir û çavê xwe vekir li hawirdorê mêzekir malkê tu xirabe ne Feqîr e û nejî cil û berg e Axa li wur rûtû tezî ma.

Axa got heyra ev çibû hat serê min? evê feqîr çikir? Naha yekê nas min di vî halî de bibine wê ji min re çi bêje..! û ya baş ewe ku ez herim xwe li cîkî veşêrim heta bû êvar û tarî ket erdê ez herim mal û Axa çû ket nav giha û li binê darek rûnist.
Axa dît kevokek hete li ser darê venişt û bû qeba qiba wê û xwend. bi dengê xwendina kevokê re ruvîyek belek dilî dirêj jêrde ji nav newalê derket het û got:

Roj baş xwuska kevok.
-roj bastir birayê rovî.

Pistî kevokû rovî pirsa halû wextê hev kirin rovî waha got:
-wele em ewqas dotmam û pismamin, lê min hê nedîtîye ka hûn çawa radizên xwuşka kevok?

-mala te..! ma wexta razanêye? birakê rovî..! wextê razanê hat ezê nişanê te bidim ka em kevok çawa radizên.

Li ser îsrarkirina rovî kevokê her du baskên xwe rakir û serê xwe xist binê baskên xwe û got:
-em kevoka waha radizên. Wextê kevokê serê xwe xist binê baskê xwe hema rovîyê fenek hisk bi pasitûyê kevokê girt û got:
-wele ez pê hesîyame ku te ji bavê min re xinber daye heeeee ! ezê îro te bixum.

Kevokê îdî zanî ku rovîyê fenek li serê wê fen çêkir û kevokjî nedixwest bibe xwarina rovî. Kevokê got:
-Bira, hey hewar hey merez te xêre..! mal xirab ne em dotmam û pismamên hevin tuyê çawa min bixwe? 

Lê gotina kevokê pere nedikir ji ber ku rovî biryara xwe dabû ku kevokê bixe. Hema di cîde kevokê jî di serê xwe de fendek çêkir û got:
-Birakê rovî wele ez zanim tu yê min bixwe, de ka wesyetê apo yanî bavê xwe bi cîh bîne, de tu min dixwe jî dîsa bixwe!

Rovî got:
-wesyeta bavê min çîye?
-wextî em zarokbûn hertim bavê te ji me re digot: zarokno, we çiqas xwarin girtin hetanî hûn nebêjin Elhemdûlîlah...! hûn wê xwarinê nexun..!

Rovî di dilê xwe de got ji vîya hêsan tir çi heye.
Rovî got:
-Elhemdûlîllah, û devê xwe vekir û kevokê got pirrrr...ji devê rovî firda û çû dîsa li ser darê veniştî û rovîyê fenek jêlîva wusan melûl melûl li kevokê nêhêrî.

Kevokê got:
-Birakê rovî xêre..! tu wusan `ecebmayî li min dinêre?
- Rovî got: ez di dîya wî bigêm ê ku hetanî têr nexwe bêje Elhemdûlîlah..!
- Kevokê jî got: ez jî di dîya wî bigêm ê ku hetanî xewa wîneyê razê.. !
- Axa jî, ji binê darê rabû û dibêje: Ez ji di dîya wî bigêm ê ku hetanî av jê re lezim nebe têkeve avê 

Wele Wezîr ker e...!

Divê du mirovan bi hevdu re çerçî-etarîtî dikirin. Dem çu dewran derbasbu herdu etaran gelek ji hevdû hezdikirin û bubun wekî bira, hata wusan bubun ku îdî bê hevdû îdare nedikirin. Dîsa rojek ji rojan herdu etaran barê xwe li hêstiran barkirin û ber bi welatê jêr ve ketin ser rê û çûn û çûn.. hetanî xwe gihandin bajarekî gelek xweşik. Ew bajar bi miletê xwe ve, bi avakirina kolan û avayê xwe ve gelekî xweş bu. Mirovên wî bajarî gelekî mirovên merd û camir bûn. Xweşîya wî bajarî dilê yek ji wan etaran kişand ku ew êdî dev ji çerçi-etarîyê berde û ji xwe re di kolaneke wî bajarî de dikanekî kirê bike û ji xwe re dikandarîyê bike. Mêrik bixwe ji xwe re got: îdî way emrê min bû 40, îdî bes e ku ez etarîtîyê dikim.

Mêrik xwest a dilê xwe bi hevalê xwe re parve bike û jêra got:
-wele, dilê min heye ku ez îdî dev ji etarîtîyê berdim, nizanim ka tu çi dibêje..?

Wekî ku tu satilek ava sar di ser hevalê wî de bike wusan di cîyê xwe de sar bu û ma, û wek deng neçûbê an ji nexwest fêm bike û got:

Te got çiiiii..?

- min got dilê min heye ku ez îdî dev ji etarîyê berdim, ez îdî westîyame nikarim tim û tim li pêy hêstiran bi van çîyan ve hilkişim.

Hevalê wî, heyra tu dîn bûyî.. ma te rêya xwe þaþ kiriye, ev bû çend sal em bihevranin û karê me pirr baş e û em her derî nasdikin û karê me jî karekî bi xêr û bêr e, ma tu yê çawa dev ji etarîyê berdî..?

- wele, bira min biryara xwe daye, ez ê îdî dev ji etartîyê berdim, ez ê hinek jî dikandarîyê bikim ka hela Xweda çewa dike.

Hevalê wî ad kir îman kir, li ser gerîya, li ber gerîya; heyra ev bû çend salin em hevalin were dev ji etarîyê bernede..! lê tu fêdekî nekir, mêrik dev ji etarîtîyê berda û ji xwe re dikanekî kirêkir û dest bi dikandarîyê kir.

Hevalê wî wekî berê barê hêstira xwe barkir û çû etarîtîyê. Carna havalê wî dihat wî bajarî lê nedixwest ku wî bibîne, ji ber ku gelekî dilê wî mabu.

Dem çu dewran derbasbû, mêrik hêdî hêdî di nav dikandaran de hate naskirin. Di dema sersal û cejanan de, dikandarên wî bajarî xelat dikirîn û diçûn sersal û cejna Mîrê bajar pîroz dikirin. Mêrik jî, çend caran xelatên ku li gorî mezinaya Mîr di kirî û diçû serdana Mîr û li huzura Mîr rudinþt û carna pêwîstbûna diaxifî.

Di mêrik de hinek şêla zanatîyê hebû, dema diaxifî bêhna zanatîyê ji axiftinên wî dihat û ev rewşa mêrik jî dilê Mîr xweş dikir. Mîr mirovekî zalim bû, dema Wezîrê wî tiştek xelet bikira an jî madê Mîr jê Wezîr biçuya, serê wî jêdikir û Wezîrek dinê wezifedar dikir. Wan rojan jî Mîr serê Wezîrê xwe jêkiribu û dixwes ku ji xwe re Wezîrekî tayîn bike. Mîr fikirî û da berhev, bi xwe ji xwe re got: wele ji vî dikandarî bi aqiltir tuneye ez ê wî bikim Wezîr.Û qasid şand ba mêrik, yanî dikandarê nu got bila were Dêwana min.

Mêrik bi lez û bez hat Dîwana Mîr. Mîr jêre got: tu dev ji dikandarîtîyê berde, ji îroj û pêve tu Wezîrê min î.

Wezîrtîya mêrik li nava bajar belav bu û her dor û ber pê hesîyan ku Mîr dikandarek kirîye Wezîr.

Dîsa rojek ji rojan hevalê Wezîrê nû hat bajêr ku ji xwe re eşya bikire, hevalê wî dît ku herkes behsa Wezîrê nu dike. Ev yaka han bala etar-çerçi jî kişan û mereqkir ku ka bizane Wezîrê nu kîye. Dema zanî ku hevalê wî buye Wezîr, di ber xwe de got: "wele wezîr ker e" ev dengê etar çû goyê hin kesan ku etarek gotîye Wezîr ker e û çun şikayeta wî bi wezîr de kirin.

Wezîr çend esker şand ka ew kîye ku ji Wezîr re gotîye ker. Esker çun; ew ê ku gotibû wele Wezîr ker e, girtin û anîn huzura Wezîr. Wezîr bala xwe dayê ewê gotîye Wezîr ker e hevalê wî yê etar-çerçi ye.

-Wezîr, te gotîye wezîr ker e..?

Hevalê wî dıbeje:
-erê
-gere tu bi wezîrtîya min şa bibûna, lê tu diçî di nava xelkê de dibêje wezîr ker e..!! min tiştek ji te fêm nekir.

Hevalê wî : 
-erê, dîsa dibêjim ku tu ker î...!
-çima ez ker im, ka bêje tu çawa dizanî ku ez ker im..?

Hevalê wî dibêje;
-eger tu ker nebûya tu nedibû Wezîr..!! gelo ma tu qet fikirî ka Wezîrên pêşîya te, ew kuda çun û çi hat serê wan..? ma tu nizanî aqûbeta wan li serê te ye jî....?

Min zimanê Teyra xwendî :

Divê Mêrik kurê xwe şand xwendinê got bila ji xwe re bixwîne bibe mirov û cahil nemîne. Kurik çû xwendina xwe xilaskir û hate mal û bavê wî jê pirskir,

-kurê min te mekteba xwe xilaskir..?

Erê, bavo min xwendina xwe xilaskir.

-Te çi xwend kurê min..?

Bavo min zimanê teyra xwendî.

- Te got çii.. , zimanê teyra..?

Erê zimanê Teyra, min zimanê teyra xwend.

Mêrik kurê xwe digire û diçe koxê mirîşkan û dibe qirte.. qirta.. mirîşkan. Mêrik ji kurê xwe dipirse ka mirîşk çi dibêjin..?

Kurik, wele bavo mirîşk dibêjin; em pir ji bavê te aciz in û dibêjin; bavê te cîyê me teng dike û di serda jî hêka pir dxwaze lê qûtê jî têr nede me.

Mêrik Kurê xwe dikire diçe tewla dewara, li tewlê dibe more.. mora.. çêlekan. Mirêk ji kurê xwe dipirse, kurê min ka çêlek çi dibêjin..?

Kurik, wele bavo çêlek dibêjin, bavê te pir me digivêşî ne û şîr dixwaze û di serda jî alif têr nade me û me birçî dihêle.

Kurik xwe berbi aliyê kerê dikişîne ku here hinda kerê, bavê wî dibêje kurê min neçe ba kerê, ji roja dîya te miriye ew ker xurufîye...

Çîroka mêrikê tirek

Mirivek diçe gundekî û ji yekê gundî di pirse gelo kî di vî gundî de mêvana xwedî dike?  mêrik malakî nîşanê wî dide û dibêje haaa wa mala hana mêvana xwedî dike û mêrik hespê xwe dijo ber derê malikê û dibêje; selmu eleykum ma hûn mêvana qebûldikin an..?

Xwedîyê malê, elykumeselam ser  çava bira keremke! mêvan mêvanên Xwedê ne û bixêr ser  çava hetîye. Xwedîyê malê hespê mêrik dikişîne tewlê û mêvan dibe oda mêvanan. Mêvan bala xwe didê du xortên babaegît û bi dest û mil kêtin odê û çûn destê xwedîyê malê ramûsan û çûn li jêrê odê li ser  çokan rûnistin. Xwedîyê malê dibêje; kurê min hûn bixêr hatin.

Xort, xêrdar bî babo.

Mêvan wê  çaxê fêm dike ku ew herdu xort kurên mêrikin.

Xwedîyê malê ji kurên xwe di pirse, kurê min we keçik xwest?..

Kurên wî erê babo.

We qelen jî da ?..

Erê babo.

We  çend zêr dan?

Me 100 zêr da babo.

Dema Kurên mêrik dibêjin me 100 zêr daye, mêvan dikene û pêra tirek dike. Ji ber ku li wê heremê qelin 2 zêr bûye, vêca 100 zêr bi mêvan pir ecêb tê û dikene pêra jî tirekî dike.

Xwedîyê amlê ji mêvan pirs dike, keko tu bi çi kenîyayî  û te  çima tir kir?

Mêvan dibêje; ma 100 zêr dibe û mirov  çewa 100 zêrî dide qelen.

Xwedîyê malê ji mêvan re dibêje; te van herdû kurên min dîtiye?

Mêvan dibêje; erê.

Xwedîyê malê dibêje;  7 kurên minê wekî vana henin û  qelinê dîya wan jî 100 zêr bû. Ew jinên ku qelinên wan 100 zêr be, babaegîtên waha jê derdikevin, lê  ew jinên  tirekên ku qelinê wan 1 zêr be jî tirekên wekî te derdikevin.


Girara Kelî-Germ

Germa havînê mêrik û bi tevî kurê xwe ji paletîyê tên û pir birçîn e. Jina mêk jî wê rojê girara dew-mehîr çêkirîye û dizane wê mêr u kurê wê ji paletîyê were û birçîne jinkê girara kelî dixe badîyê û bi tevê du kevçîyên dar datîne ser sifrê.

Berê ewul kurik xwe gîhînd ser sifrê û kevçîyê dar di girarê de dike û dixe devê xwe, lê çi bibîne..! girarek kelî û devê wî bicarekî di şewutîne û hêsir ji çavên kurik tên xwarê û jêlve li arîkê odê mêzedike.

Bavê wê jê pirskir; kurê min tu li çi mêzedike?

-ez kêlanên ser odê dijmêrêm ka çend in. Kurik qet ji bavê xwe re nabêje ku girar kelîye.

Mêrik jî  li ser sifrê rûdinê û kevçiya dar dadigire û dike davê xwe, her wekê kurik davî wî jî dişewûte û hêsir ji çavên mêrik ji tên xwarê û mirêk li berjor mêzdike. Vêca kurik ji bavê xwe pirs dike.

Bavo tu li çi mêzedike..?

Mêrik Kurê min az ji Xweda rica dikim ku yek kurek min heye bila wî ji min bistîne.

Lawo ma devê te şewûtî ma te çima ji min re negot ku girara kelîye..

Çîroka gadîz û bênamûs :

Mirovek diz li gundek cotek ga bicîdike ku here bidize.Mêrik rojek qerar dide ku wêşevê here ga bidize. Mehên baharêye şevên tarî çav çava nabîne û hûr hûr baran tê, mêrik dikeva ber û berê rê diçe ji ber ku newêre di rê de here dibê nebe ku yek min vê şeva han li vê rêye bibîne ji ber wê yekê ketî ber û berê rê diçe.

Şeva tarî mêrik di nav çeper, dar û devîyan re tere û baran dibare lingê mêrik carna dikeva çalên ku tê de av kom bûy û av hetanî serçavê wî dibijiqe û cilûbergê wî di ava sêlû û çemûrê de dilewutî ye.

Mêrik hinek bi tirs li rê diçe û bala xwe didê ku deng ji alîyê wîalîyê rê tê. Mêrik hêdî derbasî wîalî rê dibe dibîne ku way pêyakî ber û berê rê diçe. Mêrik dibêje; ahhaa..! bi Xwedê ev kîye ev ne pêyayê xêrê ye.. ka ez deng lêbikim ev kîye.

Mêrik bi dengek tirs û nizim bang dike dibêje; lo.. bira.. bira..! tu kîye? Lê pêyayê din her wekî qet deng neçûyê li rêya xwe dewam dike. Mêrik hinek dengê xwe bilintir dike:

Erê.. tu çima dengê xwe neke? Ka neçe em bihev re biçin.

Mêrikê din neçar dibe û bidengek şermokî dibêje; ezim.. tu çi dibêje? Gadiz îdî dizane ew kîye.

Gadiz jê dipirse: gelo te vê seva xêr e..? tuyê waha kuda here..? pêyayê din bersîvek dide lê gadiz pê bawer nake û gadiz dibêje; ez bi wî Xwedayî kim gere tu were em herdû jî karê xwe ji hev re rast bêjin ka em vê seva çi li kuredera xwe digerin..!

Gadiz dibêje; bira bi Xwedê ez diçim dizîya gayê filankesê. Debêje, ka tu kuda diçe?

Pêyayê din jî dibêje; min jinek eyarkirî ez diçim ba dosta xwe.

Gadiz dibêje; êêê… başe..! ez diz û tu bênamûs de were em herin ka Xweda çi dike.

Herdû diçin xwe digîhînin binê gund lê baranek dibare wey Xwedao, dibe fisildûman çav çavan nabîne hirmîn û gurmîna hewraye û şîrqe şîrqa dengê birûskê tê eynî zirav li mirovan diqete. Herdû bi zorû beran xwe davêjin şikefta binê gund dibêjin em hinek li vir bisekinin da bibe bilindayî baran bisekine paşê em herin karê xwe. Lê baran her diçe zêdetir dike gadiz bala xwe didê her diçe rewş xirabtir dibe gadiz destê xwe radike û waha nifir dike:

” Ya Xweda ez bidizîya xwe tu bi xezeba xwe û vaya jî bi bênamûsîya xwe belkî em îsev vî gundî wêran bikin”…

----TACİRLİ KÖYÜ SİTESİ----
 

&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
         MAKALELER                      
•  Ferarrisini Satan Nietzche...
Cihan ADIYAMAN
İf istanbul'dan Bahman Ghobadi Geçti ...
Cihan ADIYAMAN
•  Halet i Ruhiyyemiz üzerine Cemil ADIYAMAN 
•   Bir Çocuğun göz yaşı... 
Deniz ÇİFÇİ 

• Özerk yönetimler ve demokrası
Deniz ÇİFÇİ
 
•   Seni Tarif Edemem...
Faruk ÖZTÜRK
•   Sevdanın Adı Aynıdır...
Necef ALTÜRK
Rüya (Şiir)...
İsmail YARAY
                                                   
&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&
Köylümüz Faik Kubilay Öğretmen-Yazar
20.01.2009 14:38:24


LEYLEKLER VE BEN

Leylekler geldi mi?
Leylekler geldi mi anne?
Pembe pembe gülümsüyor mu badem?
Yağmur ......... Yağmur ......... Yine Yağmur.
Akşam sabah , gece gündüz
Neden hiç durmuyor , neden durmuyor
Rüzgardan da kanat takmış
Camlara camlara vuruyor.


Leylekler geldi mi?
Karşı yoncalık doydu mu suya?
Su oturdu mu , şişti mi göletler?
Bu tufanda leylekler çoktan yatar
Uykuya...


Leylekler geldi mi?
Tüyleri pırıl pırıl
Beyaz mı beyaz
Yağmur durdu mu güneş sıcak sıcak parlayacak.
Leyleğin rengi ağaçlara yansıyacak
Göletlere doluşacak leylekler
Kırmızı bacakları bir kalkıp bir inecek
Bıkmadan usanmadan
Bir baştan bir başa
Kısmetini arayacak



Bana söz verdi dedem , anne!
Söz verdi bana dedem
Kesmeyecek kavak ağacını
Devirmeyecek
Kavak ağacının başı yakında
Göğe erecek
Benim ilk leyleğim
Buradaki hazır yuvasına oturacak
Yağmur durdu mu , güneş çıkacak
Sıcak sıcak parlayacak
Leyleğin rengi ağaçlara yansıyacak
İki mi üç mü bilmem
Belki dört beş
Küçük küçük gagalar açık bekleyecek


Duymuştum
Kitaplarda okumuştum
Bende leylek yuvası kuracaktım
Fazla değil azıcık büyüyünce...
Anne leylek sarıp sarmalasın yavrusunu
Korusun yağmurdan , rüzgardan
Bazen de biz çocuklardan
Gönlünce


Düzlük... düzlük...
Sonu gelmez bir ova
Ovanın bu yerinde tek mi tek
Bir kavak ağacı
Gururlu mu gururlu
Yine yağmur çiseliyor
N'olur çıkma rüzgar deli deli
Kavağın kuzey yamacında
Harman yerine denk bir yuva
Yuvada benim leyleğim
Bir kartal kadar da heybetli


Leylekler gelmedi mi?
Leylekler , ne zaman gelecek , leylekler
Ne ....... ne ........... daireler mi çiziyor?
Yavrular soluk soluğa nefes nefese
Yoksa köpek mi var?Belki bir yılan
Kov onları anne, lütfen kov
Akşama sabaha gelecek leylekler
Bir sabah vakti yahut okulu kırdığımızda
İlk leyleği görmek...Yuvasında duruşunu
İşitmek...İşitmek istiyorum
Mahalleninin
Geldi!.. Geldi!.. Leylekler geldi!..
Hep bir ağızdan, hep bir ağızdan
Haykırışını, çırpınışını...
Leylekler gelmiş anne
Gelmiş leylekler..
Ne çok görmek isterdim
Ne çok...
Tanrıya yakarışını


Faik Kubilay-Öğretmen-Yazar
&
EV HANIMINDAN EV BEYİNE

Bugün Pazar kuruldu
Ev eksiği soruldu
Hanım yazdı bir liste
Bey okuyunca yoruldu


Kahve, şeker, çay lazım
Tursil, persil; fay lazım
Güzel kıza toy lazım
Pırtı-sandık alda gel.

Aman! Sucuk hoş olsun,
Peynir, ciğer yaş olsun
Kıyma-tavuk kuş olsun
Böbrek, dalak dilde al!

Unutma tunç tavayı
Sarı sarı ayvayı
Düşünmeli yuvayı
Pencereye tül de al.

Boş tencere, boş tava
Dolu olsun bak kova!
Bugün çok sıcak hava;
Limon-ayran bulda al.

Pasta-börek saklıdır,
Helva-lokum tatlıdır
Baklavalar katlıdır
Dükkanından tartta al!

Badem, ceviz kırılsın
Mısır, nohut kavrulsun
Bir küp turşu kurulsun
Biber, sirke, tuz getir.

Sedef düğme yapılır
Elmas küpe takılır
Altınlarda satılır
Sarraf sarraf gez getir!

Ciğer getir kediye
Yetiş saat yediye
Düğün için hediye
Paket paket düz getir.

Bardak-tabak kırıldı,
Çanak-çömlek yarıldı.
Yaralarım sarıldı
İlaç-merhem tez getir!

Sana-bana pijama
Oğlan-kıza fanila
Büyük-küçük karyola
Metre metre bez getir.

Kilo kilo pastırma
Paket paket makarna
Külah külah dondurma
Erimeden tez getir!

Pahalıdır iyi mal;
Kaliteli yağ ve bal
Helva-lokum kaymak al
Birkaç hamal tut getir!

Mangal kürek bozuldu,
Dirsek-boru kırıldı
Odun-kömür azaldı
Yakmak için gaz getir.

İğne-iplik şiş kayıp
İncik-boncuk pul sayıp
Söylemesi çok ayıp
Cımbız-toka bul getir.

Liste liste yazıldı
Daha neler sayıldı;
Toplar iken kağıdı
Bey düştü bayıldı!

Hanım koştu kaldırdı;
Biraz hava aldırdı.
Bey kendine gelince;
Şaka diye yalvardı!

YUSUF TAĞI(TÜRKDEN)
_________________________
Facebook beğen
 
Reklam
 
KÖYÜMÜZÜ ÇOK SEViYORUZ
 
Tacirli'de Yaşanmış Bir Öykü

__ASLANLAR YARALIDA KÜKRER__
Mehmet Emin Adıyaman
Avukat

1930 li yıllardı Ağrı isyanı bastırılmış, isyana katıldıkları ileri sürülenler bertaraf edilmişti. Çevre köylerden kitleler halinde sürgünler yapılıyordu Ege ve Trakya’ya, Tacirli köyü isyana katılmamıştı. Çevre köy ve aşiretlere göre rahatlardı. Başlarına bir sorun açılmayacaktı. En azından böyle düşünüyorlardı..........
>Devamı için tıklayın<

&

SÖYLEŞİ  :   
Haz:Cemil Adıyaman
Kocaeli Ünv  
Hukuk Fakültesi  
Babam Mehmet Emin Adıyaman ile köyümüz, yöremiz, akrabalarımız ve geçmiş ile gelecek üzerine küçüklüğümüzden beri alışıla gelmiş sohbet ve söyleşilerimiz olmuştur. İstanbul da aile içi iletişimimiz ve sohbetlerimizin en güzel taraflarından biride köyümüze, akraba ve tanıdıklarımıza dair olanlarıdır. Doğrusu babamda köye, yöremize ve geçmişe dair meraklı sorularımıza cevap vermekten ve anlatmaktan büyük keyif alır.         >...Devamı...<
ŞİİR
 
HIÇKIRIK

Sevdandır deliye döndürdü beni.
Güneş idim,aşkın söndürdü beni.
Yeter artık sevgilim anla beni.
O mahmur bakışın öldürdü beni.


Seveyim dedim dertlere büründüm.
Rüzgârda toz, toprak gibi savruldum.
Bir başıma amansız dertlerimle,
Bende diyardan diyara süründüm.

Dertli gönlümde şahların şahısın.
Virane kalbimde,her an ahımsın.
Her gün,her gece ve heran,her yerde,
Hep hatırladıkça ahüvahımsın.

Sevdan başımda tüter duman,duman.
Virane olmuş gönlüm,halim yaman.
Beni benden almış kirpiklerin ok,
İki kaşın yaydır,saçların keman.

Bu dünyada mutluluğa hasretim.
Ne etsende sana yoktur nefretim.
Ben dünyada malı,mülkü neyleyim,
Sensin benim malım,mülküm servetim

İsmail YARAY
 
Şimdiye kadar 113335 ziyaretçisiteye girmiştir
=> Sen de ücretsiz bir internet sitesi kurmak ister misin? O zaman burayı tıkla! <=